De ik-persoon in Wonder vindt het eigenlijk maar een beetje saai, zoals de Grote Kunstenaar de mens heeft bedacht. Ik denkt het beter te kunnen, want Ik is ook kunstenaar.
Dus gaat Ik aan de slag.

De mensen worden steeds wonderlijker, kleurrijker, spannender… tot de kunstwerken het zelf overnemen en alles steeds bizarder wordt. Ik roept om hulp en de Grote Kunstenaar grijpt in. Zijn ontwerp is en blijft een meesterwerk.
… maar de kleine kunstenaar blijft toch een beetje eigenwijs.